JetBlue personel pokładowy

JetBlue zajmuje dziwne i ciekawe miejsce pośrodku amerykańskiego lotnictwa: przewoźnik niskokosztowy z klasą biznes Mint z rozkładanymi na płasko fotelami, ekranami w oparciach we wszystkim i transatlantyckimi lotami A321LR do Londynu, Paryża, Amsterdamu, Edynburga i Dublina. Jego 'inflight crewmembers' — tytuł JetBlue dla stewardów — obsługują siatkę skupioną na wschodnim wybrzeżu z baz w Nowym Jorku, Bostonie, Fort Lauderdale, Orlando i San Juan, łącząc karaibskie rotacje, loty transkontynentalne i prawdziwe europejskie layovery, których nie oferuje żaden inny amerykański przewoźnik niskokosztowy.

Wynagrodzenie to uczciwie słaby punkt. Płaca początkowa mieści się w okolicach 25 $ za godzinę lotu — mniej więcej 10 $ na godzinę za nowymi pracownikami Delty, American czy United — i choć staż, premie Mint i dodatki transatlantyckie poprawiają obraz, sufit pozostaje daleko poniżej majorów. Personel pokładowy JetBlue nie jest uzwiązkowiony (kampanie organizacyjne z TWU wielokrotnie się pojawiały bez udanego głosowania), więc płace zmieniają się według uznania firmy, a wieloletnia seria strat finansowych linii i jej plan naprawczy JetForward utrzymywały podwyżki na skromnym poziomie. Wielu członków załogi traktuje JetBlue albo jako wybór stylu życia dla baz na wschodnim wybrzeżu, albo jako stopień do przewoźnika tradycyjnego.

To, co zatrzymuje ludzi w JetBlue, to kultura i latanie. Szkolenie w Orlando jest ciepłe i gruntowne, społeczność załogi jest mniejsza i bardziej zżyta niż u gigantów, praca serwisowa w Mint to prawdziwe doświadczenie kabiny premium, które przenosi się wszędzie, a baza w San Juan oferuje karaibski styl życia unikalny wśród przewoźników z USA. Rekrutacja odbywa się w okresowych falach — mocno przepełnionych, a rozmowa wideo i dzień assessment grupowego ostro filtrują pod kątem osobowości serwisowej linii.